Het is tijd om naar buiten te gaan. Hij zit al 5 minuten stil op zijn stoel. Kaars recht met zijn voeten onder de tafel. Zijn ogen strak op de klassen lijst. Hij zal en moet voetballen deze pauze..en het kan want hij is als derde aan de beurt.Hij weet dat de eerste leerling op de lijst bijna nooit voor voetbal kiest dus zijn kansen zijn groot. Als ik zeg dat we onze brood trommels gaan opruimen loopt hij in één rechte lijn naar de kast om vervolgens met de armen over elkaar weer klaar te zitten tot zijn naam genoemd wordt. Zijn ogen staan strak, zijn spanning loopt op. Als zijn klasgenootjes er samen voor kiezen om te gaan voetballen is hij zichtbaar teleurgesteld. Hij trapt tegen de tafel, noemt zijn klasgenootje een kut mongool en ik ben een kut juf. Vervolgens loopt hij van zijn plek en duwt hij onderweg naar buiten het altijd schuwe klasgenootje op de grond. Als ik er achter aan loop krijg ik een middelvinger. Buiten verstopt hij zich achter een boom. Ik besluit om hem 5 minuten af te laten koelen en loop dan naar hem toe.

” Wat goed dat je weer rustig bent, je was boos want?” “Ja, ik mag NOOIT voetballen, hun mogen ALTIJD en ik wou vanochtend in bed al voetballen.” “Ik had uitgerekend dat ik vandaag kon voetballen, T wil dat nooit!! Doet hij gewoon omdat ik bij de kleine pauze al zei dat ik wou voetballen”  De wereld is altijd tegen deze grote schat. Als we samen de situatie uitsplitsen komen we er samen achter dat hij gisteren heeft gevoetbald en dat T wel eens vaker voor voetballen kiest. Daarbij was T de eerste pauze nog bij de tandarts… “O, dan heeft hij het ook niet kunnen horen”

Hij vindt het zelf niet zo handig dat hij tegen de tafel heeft geschopt ” Nu, heb ik een zere teen” en sorry juf dat ik je kut juf noemde. Hij loopt naar zijn klasgenootje die hij op de grond heeft geduwd. “Sorry hoor, ik was een beetje boos.”
In de klas bespreken we met zijn allen het belang van verantwoordelijk zijn voor je eigen gedrag. Boos zijn mogen we allemaal, maar is het dan handig om tegen spullen aan te schoppen? Klasgenootjes uit te schelden? We zijn het er allemaal over eens dat we beter naar de rust plek kunnen lopen in de klas als we ons onrustig, druk of boos voelen. ” Dan blijf het probleempje ook klein” Ja, en de juffen zijn streng omdat ze van ons houden zegt T. Net zoals je vader en moeder. Weer een ander benoemt dat hij autisme heeft en ADHD…”Dan is het ook wel lastig om rustig te blijven” waarop F zegt: Maar dat kunnen we vast wel leren.

Vandaag sta ik meer dan anders stil bij autisme. We willen verbinding maken tussen de maatschappij en kinderen die last hebben van deze psychiatrische stoornis. Meer begrip, zo wordt er gesteld. Maar laten we het ook gebruiken om stil te staan bij het normaliseren. Bij het vertalen aan deze kinderen wat onze maatschappij verwacht van ze en laten we het als verantwoordelijkheid nemen om hen onze sociale regels uit te leggen. Elke keer een beetje meer klaarstomen voor de wereld buiten de school muren en het schoolplein om. Want er is een norm die je moet durven stellen. Puur en simpel om het feit dat je burgers klaar stoomt die moeten leven in een maatschappij waar een week van autisme nog noodzakelijk blijkt te zijn.